sen bahar sanıp mevsimi açılmaya zorlarken dağ çiçeklerini gölgeler selamlamıştı rüzgar kokan ellerini intikamın elleri beklemeye almışken nefesi olabildiğine neşeliydin sen yağmur bile yağmuyordu herşey tamam gibiydi
varolduğunu bile sanmazken beni beklediğini düşünürdüm ben eskiden dar geçitlerden geçişlerimiz pek cesurdu cesurdu ellerimizin kenetlenişi birbirine cesurdu perdeyi sıyırarak bizi seyreden rüzgar kokusundan ömrü boyunca yoksundu
sen bahar sanıp mevsimi kırparken geceyi dizlerinde izlerdim seni bir köşeden hep eskiden ölüm mahmurluğu gözlerimde
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler.