Yaprak
Yalnızlıkla oynarken kışların baharında Sen dökülen yapraktın bir ceviz ağacında Kimse durduramaz seni büyüdükçe büyürsün Ben görmesem de sen beni yüksekten görürsün Yeşilsin bazen, bazen de sararırsın Sen kararan bahtım gibi kuşkusuz kararırsın Sular durulunca ormanda dağın başında Aklıma sen gelirsin çamların arasında Dur derim durduramam ayışığı gölgeni Bir ayak izi gibi takip ederim gülmeni Herkes gülleri sever ben cevizi severim Alır kendimle beraber gökyüzüne gömerim Gökyüzü mezarımdır, yağmurlar çiçeklerim Her susadığında ben sana çiçek veririm Artık seçemiyorum seni karıştın diğerlerine Yükseldin semanın uçsuz derinliklerine Gideceksin sen de çiçek açacaksın bir gün İşte o gün, gölgende kutlanacak bir düğün Günlerce bitmeyecek silinmeyecek izleri Gölgende ağlarken gelen o hıçkırık sesleri Bir gün saracak seni tutunacak gövdene Ve hep ağlayacağım vedasızca gitmene Unutamam ölsem de kazımışım bir kere Gözlerini, dünyada, kalbimden başka her yere Belki yağmur olurum, belki sırtında böcek Eminim izlerin bir gün, kalbimden silinecek. O gün ağlamayacağım sileceğim yaşları Artık dostum olacak tüm ceviz ağaçları...
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler.