insan insana yapayalnız değildik o çağda canlıydı dünyamız canlıydı balıkçıya salık veren rüzgar canlıydı suçluya gürleyen bulutlar canlıydı yağmur canlıydı toprak yağmurdan toprağın doğurduğu yaprak yaprağı hayvana hayvanı insana insanı toprağa karan doğa canlıydı güneş canlıydı ay canlıydı yıldız canlıydı o çağda dünyamız
sorularla dağılmamıştı daha dünyanın büyüsü
gün batınca bir kara perde inerdi göğe evrenin denklemi ışıklarla yazılırdı yansırdı yakamozlarla karanlık denize anlamasak da yaşardık yaşamın gizini
sormazdık soramazdık sorulanla soran ayrılmamıştı çünkü
yalnız değildik bizimleydi tanrılar bırakırdık ellerine kendimizi tanrılar çarpardı tanrılar kollardı tanrılar doyururdu uyuturdu bizi tanrıların bahçesinde güneş açarken gün doğardı dünyamıza yeniden
mutluyduk uyuşan dostlar gibi dünyayla sorusuz yaşıyanlar gibi mutlu
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler.