Yokluğun hançer gibi saplanırken yüreğime Sensizliğin vermiş olduğu acıyla kıvranırken her gece Ağlardım, seni düşünüp, sessizce... Hayaller kurardım, bir gün gelirsin diye umut güllerim her gün biraz solarken penceremde Yitirirken her gün yaşama dair hayallerimi Kaybolmuşluğumda arıyorum şimdi seni... Kaldıramam sensizliğin yükünü, inan ki Ben alışamadım yokluğuna, Neredeysen çık gel, bekliyorum Çok zor, sensizliğe alışamıyorum Sensiz olamıyorum işte Sevda denilen bu olsa gerek Öyle bir sızı var ki yüreğimde Kalbim acılar içinde kıvranıyor her gece Bir an tutup nefesimi, dünya durdu, dönmüyor sanıyorum. Ama dönüyor, hem de hiç durmadan... Tek dönmeyen SENsin bana... Seni güneşe, aya, yıldızlara soruyorum Kederli akşamlarda, pas tutmuş yüreğimde yitip giden... Sevinçlerimde arıyorum şimdi seni Ne tuhaf, rüyalarıma dahi uğramaz oldun Oysa ben SENİN hayalinle yaşıyorum... Çıkmaz bir sokaktayım sanki, Beni bi görsen, darmadağın, perişanım şimdi Kırık dökük kalbim, tıpkı, kırılmış bir vazo gibi, bir parçası kaybolmuş ve hiç bulunmayacak, yamayla dolmayacak bir vazo... Sabrımı sonsuz bilirdim, tükendi sonunda Umut güllerimi sorarsan, çoktan soldular onlar Neye yarar ki, tüm bu yaşananlardan sonra gelsen? Gelme, yaşadığın yerde kal sen Ben alışırım yokluğuna, sökerim seni kalbimden Yok, işte bunu yapamam, sökemem seni kalbimden, yokluğuna alışabilirim belki, ama seni kalbimden sökemem ki ben. Çünkü ben seni hala çok ama çok seviyorum. Yaşadığın yerde de kalma, sen gel Tüm bu acıları unuturum ben yeter ki sen gel...
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler.