|
 
|
 
Karışık Şiir Demeti
En Çok Okunan
En Beğenilen
Partner Alanı
|
Metropolde Aşk
Neleri ertelemedik şu hayatta...
Kimi zaman bir çift göz yüzünden En önemli işlerimizi bir kenara ittik, Kimi zaman en gündelik işlerimiz yüzünden O bir çift göze bakamadık. Ve farkına varamadık çoğu zaman gerçeğin. Yıllardır ellerimizde tuttuğumuz güllerin Farkına vardığımızda, Ya sevinmeye vaktimiz olmadı Ya da hep dikenleriydi elimize batan... Bir gül istedik dikensiz Ya kader izin vermedi Ya da biz göremedik. Ya çok geç oldu hep Ya da çok erken, Ne yapacağımızı bilemedik. Çoğu kez vazgeçtik sevdalarımızdan, Gülün dikenlerini temizleyip ellerimizden Yaramızı bile silmeden Ve en kötüsü neden olduğunu bile bilmeden Suçlu bir çocuk edasıyla Vazgeçtik sevmekten... Belki ayıpladık kendimizi, Belki de geç anladık: "Aşk varsa gurur yoktur. " Geç anladık, Sevmek için yüzsüz olunmalıymış Geç anladık... Aklımız hep yarındaydı çoğu zaman. Gündelik işlerimizle dolu birer beynimiz Ve yerini bile unuttuğumuz bir kalbimiz vardı. Hep asfalttan emeller peşinde koştuk; Çoğu zaman kaybolduk kalın kitaplar arasında... "Metropollerde aşk böyle mi yaşanır?" diye sorduk, "Böyle sürekli bir yerlere yetişmeye çalışarak" Kimse cevap vermedi bu sorumuza, Belki bir ilkbahar akşamında, Bir şişe kulüp rakısının hayalini kurmaktaydılar Kalın dosyalar arasından Belki de cevap çok acıydı Dökülmedi ağızlarından. Ve bir gün geldi Aşkı bulduk zannettik Belki de bir ilkbahar heyecanıydı Belki gülün dikenleri ellerimize batmamıştı bu sefer. Ama anladık ki yalanmış bu şehrin sevdaları, Buranın insanları Yürüyebilmek için yeşil ışığı, Hava alabilmek için paydos zillerini beklermiş. Özgürlükleri çalınmış buranın insanlarının "Metropollerde gül yetişmez mi? " dedik, "Yetişmez" dediler. Anladık ki bu şehrin insanları Bilmezlerdi Ellerinde kanlı diken yaraları, Aylarca acı çekmenin ne demek olduğunu... Anladık Bu yalan şehirde aşk yaşanmazdı Anladık ki bu şehirde insanlar Ertelemişti yaşamlarını... Bir zaman geldi Tüm korkaklığımızı bir yana ittik. Göze alarak bütün dikenlerini gülün Sevmeye karar verdik. "Belki bu sefer" diye başlayan cümleler kurduk hep. Aşk dedik Belki dünyanın her yerinde aynıdır. Belki Adem’in Havva’yı sevdiği gün Aşk dünyaya eşit serpiştirilmiştir diye düşündük. Ferhat’ın dağları deldiğini hatırladık Mecnun’un çöllere düştüğünü Bilemedik, Zamanla değişirmiş her şey. En kutsal saydığımız varlıklar Gün gelir ayaklar altına alınırmış. Gün gelir aşk bitermiş bir yerde... Metropollerde Ne Ferhat’ın dağı Ne de Mecnun’un çölü olmazmış. Bu şehrin insanları Sevmekten bile korkarlarmış... Anladık ki Bu şehir ezmekte sevdiğimiz her şeyi. Gün gelip aşk tükenene kadar. Aşk tükenir belki bu şehirde ama Vız gelir insanoğluna İnsanoğlunda umut var... İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler. |
Menüler
Reklam Alanı
|
