|
|
Kabuk Bağlamaz Yaram
yaralarının kabuğunu kopartırdı komşunun kızı ayışığı. kızardım dinlemeden anlamadan, iz kalırdı kopan kabuklardan.
istemezdim, çünkü güzeldi, yakışmazdı izler tenine ama bilmezmişim ki yapmazdı hiç birini keyifden
olmalıydı kalmalıydı gövdesinde ve daha da derinleşmeliydi kesin açılmalıydı göğsü yarılmalıydı akıtmalıydı hepsini kalbinden.
büyüyünce anladım yaraların neden kabuk bağladığını ve yeni anladım kabukları kopartmanın zevk verdiğini
şimdi bir yarayım ben kabuk bile bağlayamayan adadım kendimi gel vur hançerini ne de olsa kin tutmam, kabuk bağlamam
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler. |
|