|
|
İzi Kalmış Işığın Gölgede
nur gölüne begonyalar ekilirken yüzüstü doğurmuş anam beni soğuk bir sedyenin üzerinde
o zamanlar baharın müjdecisiymiş yıldızlar gökkuşağının altındaki günebakanlar kadar molla mayası varmış bakışlarımda esrarlı bakarken pencereden ölüme
izi kalmış ışığın gölgede sahne arkası tiyatrolarımda yaşamaya çalışırken acemice
kabak tadı verdi ıssızlığım köşe başı sokağa verilirken adım yaşamaktan hiç haz etmedim ölmeyi yaşarken yaşadım
iki rozet boyu yakınım her gönüle ve bir insan renginde yeleğinin cebinde bulursun yeminimi idamlık bir mahkumun ölümü gibi
gamzeleri ölüme götürmüş demir parmaklığın bir vitrin camı arkasında yaşanmışlığın.
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler. |
|