|
|
İstasyon
Gelir tren sesiyle bir hareket ovaya Yükselir ray üstünden kuşlar havaya
Kim bilir kaç gün ıssız kaldı, bura sessiz İnsanlar, ağaçlar her şey nefessiz
İstasyon, neden sende diğerleri gibi Değilsin acaba neşeli mi neşeli
Yoksa bu tabiat mı ürkütür bizleri Ürkütmezse neden gülmez etrafın yüzleri
İstasyon, istasyon sensin bu çile Sensin acıları yaşatan bile bile
Bir şef, bir memur, bir de hizmetli Hepsi bir insan, hepsi bir kısmetli
Yokluğu bilirler, ayrılığı daha çok Dostlukta yoksul, sohbette fakir, hayalde tok
Yaşarlar hayatı umursuzca tek düze Bugün yarın aynı, gelirler günümüze
Dikkat ettim de trenden inenleri Sarıp, sarmalamak istiyor içleri
Ne olur hemen gitmeyin kalın biraz Deyip, hasret gidermek istiyorlar az az
Ve tren gitti, yolcularla cuf cuflayarak Kalanlarda bir hüzün of puflayarak
Yanmaya başlar, gönüllerde yalnızlık ateşi Beklenir artık, gelecek trenlerin saatleri
Bir daha gelir gider, yok bunda son Söyleyiver de son trene mutluluk getirsin istasyon
İstanbul - Nisan 1996
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler. |
|