Ýnsan

Ýnsanoðlu meçhulün içinde sakladýðýn,
Önüne hayatý katýp giden çýðýn.
Zamana kapýlýp bu çýð yuvarlanýnca,
Gözünde mor halkalar, saçlarýn karlanýnca,
Ýçinde büyüttüðün solar bütün çiçekler,
Önce kolun bacaðýn, sonra da kalbin tekler.
Çiçeklerden sadece müstesna bir gül kalýr,
Gönlündeki bu gülle ümitlerin çoðalýr.

Zaman bedene hükmedince seni alt etti sansýn,
Sen gönlünü yaþattýkça asýl yenilmez insansýn.

Bulutlardan yüksekte uçurtmandý güneþin,
Artýk sonsuz ummanda yakamozlardýr eþin.
Güneþ doðmuþtu amma batacaktý da elbet,
Sen gece sana gülen ay ile yarenlik et.

Ölüme yaklaþýrken vehimlerin nafile,
Ýnsanoðlu kucaklarsýn sonsuzu kalbin ile.

Bitmeyene vasýl olmaz dünyada hiçbir yaprak,
Sararýp solar ama düþtüðü yerde toprak,
Sarar tüm vücudunu, ruh girer bu bedene,
Sonsuz cennet aðacýnda can hakký sabredene.

Zaman bedene hükmedince seni alt etti sansýn,
Sen ruhunu yaþattýkça asýl yenilmez insansýn.

• 
• 
• 
• 
• 
• 

• DÝKENLÝ

  
• Ben Seni Görmeden Sevdim
• Kýrk yaþýndasýn
• Farkýnda mýsýn?
• Adýn Batsýn
• Babacýðým