|
|
Hüzünlü Gözler...
Seni gözlerinle tanıdım ben O gözlerde Yaşanmışlığın ağırlığı vardı. Yıldızlar bir bir kayıp gitmişti. Yalnızlık denen kalleş dostun Nefesi ensende, gözleri gözlerindeydi. Sen de onun gibi soğuk ve hiçlik içerisinde Bakıyordun gözlerime. O an fark ettim, Geçmişini geleceğine gömmüştün gözlerinde. Ama nedense Hüznün sessiz çığlıkları Damla damla Alışık oldukları yanaklarından süzülüp Yüreğine dökülüyor, Tekrar gözlerinde yankılanıyordu. Elinde değildi belki... Yaşam acımasız davranmıştı sana, Birçok bedel ödemiştin gururunla. Anlık mutlulukların iz düşümü vardı Ay gibi simanda... Evet dostum, Ne kadar da hüzünlü gözlerle baksan da hayata, Yıldızları bir bir toplayıp Güneşi tutacaksın bir gün mutlaka...
Almanya - 06.11.2007
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler. |
|