|
|
Hayata Dokundukça Erimek
gümüşi yalnızlıklarımı acının saf altınında nadasa bıraktım...
kabına sığmayan korkuyu düşüncemin en ıssız köşelerinde kelepçeledim. elimdeki kesik sızladı... KAÇ... uzaklaşırken zamanın gözlerinde kendine yaklaşırsın buzdan heykel gibi hayata dokundukça erirsin...
15.10.2007
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler. |
|