Düþünürken Buldum Kayayý

Düþünürken buldum kayayý.
Otlarla konuþmaktan geliyordum.
Ölü bir yaprak, adýný unutmuþ bir sokak, sav dolu bir tümce, suçlu bir ýrmak,
bir de partal bir kuþ yürüyorduk.
Bir atlý karýncaydý yaþamak, onu yürüyorduk.
Bilirim sözcüklerin ulaþtýðý yere hiçbir þey eriþemez.
Ýsa ile Karahisari'nin gömlekleri dikiþsizdi.
Sözcükler bunu gördü.
(Ey görünmezlik! Elimden tut.
Gecede sözcüklerin aðýrlýðý daha bir artýyor.
Ve...
- Yazýk, tümcemi tamamlayamayacaðým. -)
Anlamdan hep kuþku duydum.
Evler odalardý, unuttum.
Dünya ki varlýðýnýn ayýrdýnda deðildir.
Trenler geçer yüzünden: Kendini varsayar.
Her þey, her þey konuþur evrende.
Evler, çocuklar, nehirler, coðrafya.
Nehirlerin vakti olmadýðýný okudum.
Coðrafya adýna sevinmemiþtir.
Anlam sýkýcýdýr.
Günde üç kez aynada kendine bakar.
Yalnýzlýk saçar.
Anlamla ev yapýlmaz.
Anladým ama yalnýzlýðým sürüyor.
Düþüncelerim yok benim.
Kaya bilir kaya olduðunu, ben bilmem.
Anladýðýmda yitirdim þiirimi.
O gün bugün bir akarsu gibi kocadým.

• 
• 
• 
• 
• 
• 

• DÝKENLÝ

  
• Ben Seni Görmeden Sevdim
• Kýrk yaþýndasýn
• Farkýnda mýsýn?
• Adýn Batsýn
• Babacýðým