Yorgun bir günün evresinde yitirdim seni
de madem gidecektin 
yüreğim sahillerine niye uğradın
niye yirmi nisan sabahı burnunda baharla gelip
bir eylül akşamı ufuklar kan içindeyken 
hezeyan ile bırakıp gittin beni
ne bu yürek hesap soracak halde
nede sen bu hesabı verecek yüktesin
de madem
sadece biraz dinlenecektin

Gözlerini gözlerimle yıkamanın ne âlemi vardı

Ne âlemi vardı yüz göz olacak

Oysa ilk geldiğinde yüreğim sahillerine

Öyle bir demir attın ki bir daha hiç çıkmamacasına

Dedim ki şu paslı kanca artık çıkmaz sinemden

Dedim ki bahar kalıcı bir ömür ömrümde

Sade ben değildim sana inanan

Sahil boyu hayat inandı

Tenimde rüzgâr

Su üstünde kuşlar

Elleri buruşmuş ihtiYAR inandı

Kırgın bir anın safhasında sensizim

De bana hangi melek getirir seni bana

De bana hangi duadasın

Yalvarmaktan kurusun gözlerim

Ellerimi açmaya takat kalmasın

De bana yoksa düş müsün?

De madem düşsün

Düş kal…

Semih POLAT-BURSA

2010-03-02