Benim Ad�m Sonbahar

b�yle ba�larm�� l�m
sansarlar yava� yava� kemirirmi�
her k�v�lc�mda bir yang�n
y�rekler ate�e kesilirmi�

s�z etme kavu�malardan, b�rak sayfalar bo� kals�n
�l�m da��n�k
b�t�n cesetleri topla giy kendine
sus, �ylece kal

okyanus kucaklayan ��kmaz sokaklar ve anahtars�z kap�lar bilir bunu
kanayan u�lar�nda karanl�k g�l, canl� cesetler y�kanan
ve gel-gitlere b�rak�lan mutluluk
�len g�n�n a�z�nda, o do�mak bilmeyen �ocuk

atlas�na umut diye a�t��n yelken, titredi�in tenha
asaletsiz zat, ipli�i pazara ��km�� bir cellat
b�rak y�r�s�n
��r�s�n toprak, ��r�s�n ceset
bak��s�z, hayk�r��s�z, yank�s�z, bir nihayet

b�yle zehredilirmi�
b�yle t�ketilirmi� hayat tozdan t�l�n ard�ndan
�o�alan yozdan yobazdan sorma
arama h�k�mranlar�n ��len sofras�nda
kartallar�n akbabalar�n u�tu�u dorukta, her da��n ard� karanl�k de�il mi?
d�ner hi� durmadan, b��aklar d�ner
ekmek
kan
ve leke
i�-i�e

g�zlerin, sa�lar�n d��m, hayat, d��m �st�ne k�rd��m
ask�ya al�nca birileri
yolcusuz yollarda bekledi�in, sahiplendi�in k�� de�il mi
�� d��er gibi
b�rak kays�n toprak ayaklar�n�n alt�ndan

ac�: o dinmeyen meret
dokunamad��n, tutunamad��n dolanan damarlar�nda
avu�lar�nda bir tutam karanl�k
m�h�rl� mahzen

ah sen! !
sen ak / akabildi�in kadar
ak ac� su
yol senindir
kesiverdin g�zlerimi karanl��a
so�uk bir vedayd�n, doland�n boynuma
y�r� cellat
g�ne� d��m�� a�z�na, yol senindir
benim ad�m sonbahar
unutma
s o n b a h a r / s o n s u z a / k a d a r / t � k e n i � t i r