"Soğuk ve şehirler arası yollarda vazgeçtim çocuk olmaktan" diyor Yılmaz Erdoğan Hep kendi çocukluğumu okurum O şiirin satır aralarından
Komik gelecek Hayalleri yaşamışsın Söyleniyorsun diyecek bir çoğu Ama ben Ny-İstanbul arası yollarda yitirdim hayallerimi Ve bulduğum hep korktuğumdu: Ait olamamayı yaşamayı öğrendim
En sevdiklerime, her şeyden öte kendim sandığım kişiye Yabancılaşma oyunu belli belirsiz kapı aralığından sessizce süzülen mum ışığı gibi içime dolduğunda yüreğim kaskatı olmuştu kimse fark edemedi
Ny-İstanbul arası 12 saat süren uçak yolculuklarında öğrendim cesur olmayı, bağlanmamayı gözyaşlarım hep kalbime doldu öylesi soğuktu ki kalbim dondu
yeni dostluklar buldum eskilerini birer birer yitirirken yine de hep açtım
sırdaş olduğum İstiklal caddesi bile yabancılaşırken utangaç bir suskunluk içinde ıssız Long Island sokakları kucak açsalar da öksüzlüğüme kalbim yine de boşlukta kaldı sessizce ağladım kimselere duyuramadım
"niye acele ettin büyümeye" diye soruyorsunuz şimdi "çaresizdim" zannedersem her gözümü kırpışımda başka bir yabancılığa uyandım her zamanı durdurmak istediğimde akreple yelkovan daha bir aceleyle öpüşüp beni tam kalbimden vurdu ben kendimi yitirdim kimse fark etmedi ben bittim...
Sitede yer alan şiirlerin telif hakları şairlerin kendilerine aittir.Şiir deryası sadece bu şiirleri size toplu halde ulaştırmaktan memnuniyet duyar. İsteyen şairler şiirlerini ve isimlerini sildirme hakkına her zaman sahiptirler.